Δεν είναι απλώς η απώλεια της νηφαλιότητας για λίγες ώρες που κάνουν τον αλκοολισμό την υπ’ αριθμόν τρία απειλή της δημόσιας υγείας παγκοσμίως. Είναι η κατηφορική πορεία που παίρνει η ζωή του αλκοολικού.  Αναπτύσσεται συνήθως σε μια προσωπικότητα που χαρακτηρίζεται από τάση απομόνωσης, μειωμένη αυτοεκτίμηση, υπερτροφικό εγώ, απελπισία, μοναξιά, φόβους, αδυναμία αντοχής της ματαίωσης, αισθήματα ανικανοποίητου, δυσπιστία.

Ο αλκοολισμός, από νοσολογικής άποψης, υπάγεται στις παθήσεις που οφείλονται στη χρήση ψυχοδραστικών ουσιών. Η αιθυλική αλκοόλη είναι η συνηθέστερη και η πλέον διαδεδομένη φαρμακευτική  κατασταλτική ουσία του Νευρικού συστήματος.

Ο Αλκοολισμός δεν αποτελεί κατανάγκη την φυσιολογική συνέχεια της οιασδήποτε χρήσης αλκοολούχων ποτών. Στους παθογενετικούς μηχανισμούς ενέχονται γενετικοί και βιολογικοί παράγοντες, ψυχολογικοί συντελεστές και ιδιαιτερότητες της προσωπικότητας, κοινωνικοί παράμετροι, προβληματικές διαπροσωπικές σχέσεις, προηγούμενο ψυχιατρικό ιστορικό κ.α.

Οι κύριες συνέπειες της κατάχρησης αιθυλικής αλκοόλης στο μεταβολισμό είναι: υπογλυκαιμία, οξέωση, αβιταμίνωση, υποκαλιαιμία και υπομαγνησιαιμία. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και σε έμμεσες τραγικές συνέπειες της καταχρησης αιθυλικής αλκοόλης όπως στα ατυχήματα (55% των τροχαίων ατυχημάτων), στην αυξημένη αυτοκτονικότητα, στην εγκληματική συμπεριφορά (50% των φόνων, 60% των σεξουαλικών επιθέσεων), στην διατάραξη οικογενειακών ή εργασιακών κλπ). Χαρακτηριστικό γνώρισμα της κατάχρησης αιθυλικής αλκοόλης είναι η άρνηση του ασθενούς να παραδεχθεί το πρόβλημα, με αποτέλεσμα να αποκαλύπτεται αυτό από τις συνέπειες και τις επιπλοκές του.

“Οι ίδιοι οι αλκοολικοί τονίζουν” Είναι δικαίωμά σου να πίνεις ή να μην πίνεις. Είναι δικαίωμά σου να πεθάνεις πιωμένος ή πιωμένη ή να μην πεθάνεις πιωμένος ή πιωμένη. Η θεραπεία του αλκοολισμού είναι πολυεπίπεδη και μακροχρόνια, ενώ σε πολλές περιπτώσεις χρειάζεται σωματική αποτοξίνωση πριν από τη διαδικασία ψυχικής απεξάρτησης.